Dat ik je mis

Het einde van het jaar nadert en de feestdagen komen rap dichterbij. Hoewel ik van de gezelligheid van de decembermaand hou, zie ik ook altijd op tegen de drukte.

Ik weet van mezelf dat ik na al het rennen en vliegen om alle schoentjes gevuld, bomen opgetuigd, boodschappen in huis, vuurwerk besteld, oliebollen gebakken en afspraken nagekomen te krijgen, op kerst zelf het liefst gewoon met een kop soep en een stokbroodje op de bank plof. Wat ik niet doe omdat ik vind dat ik dat niet kan maken tegenover mijn man en kinderen, die ook de uit hun voegen barstende schappen met exquise lekkernijen in de supermarkt hebben gezien. En dus probeer ik met zo min mogelijk inspanning een zo mooi mogelijk minidinertje in elkaar te draaien, wat ik, om de boel een beetje soepel te laten verlopen straks, vorige maand al heb bedacht.

Ik vind december overigens niet alleen zwaar omdat het stikt van de feestdagen, maar ook omdat ik standaard in gevecht ben met mezelf. Aan de ene kant omdat er heel veel dingen zijn die ik wel wil maar waar ik niet aan toekom (iets feestelijks voor mezelf kopen, met de kinderen kerstkaarten maken, of überhaupt: kerstkaarten schrijven én versturen) en aan de andere kant omdat er heel veel dingen zijn die ik niet wil maar wel moet, zoals verlanglijstjes maken, boodschappen doen en zoals altijd, de was. Met verlanglijstjes heb ik trouwens echt een haat-haat verhouding. Ik ga het niet toelichten, maar toen ik begin november alle verlanglijsten op de mail zette, heb ik er in puntje 48 (lettergrootte) bij geschreven: Kies vooral iets anders.

Omdat ik juf ben, weet ik dat het heel belangrijk is om zoveel mogelijk dingen van te voren te plannen zodat er ruimte overblijft voor onverwachte zaken die mijn aandacht opeisen. Daarom heb ik dus maar alvast het een en ander voorbereid. Het zal niet alle druk van de ketel halen maar ik hoop in elk geval te voorkomen dat ik de hele decembermaand zo loop te balen van alles wat moet, dat ik überhaupt niet meer in staat ben tot enige verlichte kerstgedachte van liefde en vrede.

Want eigenlijk is dat de reden van mijn frustratie. Terwijl ik me het liefst op elke mogelijke manier zou willen inzetten om vrede op aarde te zijn, wat, zoals je weet bij jezelf begint, word ik zo in beslag genomen door alle verplichtingen, dat de kerstgedachte bijna als vanzelf onder een dikke laag van kado’s, kleren en etenswaren terecht komt. En daar baal ik van. Ieder jaar opnieuw.

Terwijl ik me afvraag of ik er ooit in zal slagen een goede balans te vinden tussen Sint, kerst, oudjaar, familie, schoonfamilie, vrienden, gezin en mezelf, schieten er flarden van een liedje door mijn gedachten. Ik begin het zachtjes te neurien en weet: Marijke Ouboter. “Maar al denk ik dat het zo beter is/ kan ik het niet helpen dat ik je soms mis/ …o ik smoor je/ bevroor je/ verlos, en verloor je/ weg naar een andere plek maar ik hoor je..” En opeens weet ik weer waarom ik het allemaal doe. Er komt een tijd, een dag, een moment, dat het niet meer zo druk zal zijn. Dat ik de gezelligheid moet missen van de mensen met wie ik het in december altijd zó druk had, dat ik weleens overwoog met vakantie te gaan, wat ik uiteindelijk nooit deed.

Vorig jaar met kerst vond ik mijn ouwe kater ‘s morgensvroeg bij de voordeur, mager en onderkoeld. Er was die ochtend iets gebeurd waardoor hij niet meer op kon staan en blind was geworden. Met zijn negentien jaar was zijn gestreepte jas dun en rafelig geworden. Het hapje uit zijn linkeroor getuigde van vervlogen tijden, toen hij nog als een tijger door de tuin heen stapte. Ik heb hem in een oude trui gewikkeld, een kruik voor hem gemaakt en de dierenarts gebeld om hem in te laten slapen.

Ja, het is druk in december. En ja, de commercie heeft het in veel gevallen gewonnen van de kerstgedachte. En ja, daar baal ik van. Maar ik kan het anders doen. Ik kan de verandering zijn die ik in de wereld wil zien. Dus zeg ik: we hebben al Sint, kerst en oud en nieuw in december. Laten we het daarbij houden en bewaar alle uitvoeringen van muziek, sport, dans en-weet-ik-veel-wat alsjeblieft tot februari. Februari is officieel de meest depressieve maand van het jaar. Want in februari heeft NIEMAND iets te doen. Ik kom graag kijken bij de sportles of de blokfluituitvoering. Maar NIET in december. Want ik wil even stilstaan. Voordat ik weer verder ga. “Ik kus je/ ik sus je/ ik doof en ik blus je/ je blijft heel dichtbij me/ maar in mijn hoofd rust je.”

Ik wens u allen hele mooie kerstdagen en een gezond en gelukkig nieuwjaar toe.

Minou

 

Read More